Rolando Torro

Geboren op 19 april 1924 in Conception, Chili
Overleden op 16 februari 2010  in Santiago de Chili

“Het leven van elke persoon is op elk moment een daad van creatie en grenst dus aan het buitengewone. De liefde zelf is een creatieve expressie van iemands persoonlijkheid. »

Rolando Torro

Rolando Toro komt uit een familie van onderwijzers en geeft zelf ook jaren les op scholen in diverse plaatsen in Chili.

In elke school waar hij werkt in het traditionele onderwijs, mist hij aspecten.

Zijn leerlingen waren kinderen van het platteland, dicht bij de eenvoudige dingen in het leven. Om aansluiting tussen deze kinderen en de lesstof te vinden, paste hij zijn onderwijs aan en bracht het leven de school in … of bracht de school daar waar het leven ook was.

Toro’s pedagogische visie richtte zich op nieuwe vormen van leren op basis van directe levenservaring en concentreerde zich op de affectiviteit en het plezier in het leven en leren.

Dit sloot geen disciplines van intellectuele aard uit; het was een kwestie van het integreren van intelligentie met affectiviteit (met respect voor zichzelf en

anderen en het samenwerken). Deze methodologie zal later leiden tot wat we in Biodanza terugvinden als “vivenciële pedagogie” en waaruit hij het concept van Affectieve Intelligentie zal ontwikkelen.

Ook schonk hij aandacht aan het ontwikkelen van de creatieve vermogens van zijn leerlingen en onderzocht hij steeds mogelijkheden om alle aangeboren talenten en potenties van de kinderen de ruimte te geven zich te ontplooien.

De stap naar de psychologie vloeide hier logisch uit voort. Eind jaren ’60, een tijd waarin een wind van vernieuwing waait in dienst van de humanisering van de psychiatrie, en bij de vele activiteiten die verband houden met zijn onderzoek, heeft hij de mogelijkheid om te experimenteren met verschillende therapeutische systemen met patiënten. Zo voerde hij zijn eerste experimenten uit met muziek, dans, schilderen, tekenen en contact.

Op basis van het succes dat tijdens deze experimenten werd behaald, legt hij de eerste fundamenten van zijn systeem door zijn waarnemingen rigoureus te documenteren. Zo creëerde hij de mogelijkheid om het toe te passen in verschillende klinische settings en op groepen die als “normaal” worden beschouwd (zoals zijn studenten). De set van oefeningen, muziek en toepassingsprincipes wordt “Psicodanza” genoemd. Later verandert hij dit in “Biodanza” en zal hij dit op grond van continu onderzoek en in samenwerking met diverse medewerkers uitwerken tot een samenhangend systeem, gefundeerd in verschillende gebieden van de wetenschap.

We kunnen dus zeggen dat Biodanza zijn bron vindt in zijn traject als onderwijzer, psycholoog en onderzoeker, in een bestaan dat gekenmerkt wordt door uitdagingen, rijke ontmoetingen en vooral een menselijk avontuur van uitzonderlijke dichtheid.

In 2001 is Rolando Toro Araneda voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Vrede voor zijn werk met Biodanza over de afgelopen 40 jaar.

“We zijn alleen te midden van collectieve chaos. Dat is de manier van aanwezig zijn terwijl we eigenlijk afwezig zijn. Door niet te kijken, niet te luisteren en de ander niet aan te raken, beroven hem bijna ongemerkt van zijn identiteit. We zijn wel in aanwezigheid van de ander, maar we doen alsof hij er niet is. Daardoor diskwalificeren we de ander bewust of onbewust. Dat is de ziekte van het Zelf.

Biodanza staat voor een andere visie. Ze wil een nieuwe manier van leven onderzoeken, waarbij onze gevoeligheid die ingeslapen is, gewekt wordt. De aanwezigheid van iemand vieren en voelen hoe betoverend het is om iemand echt te ontmoeten, is waarschijnlijk de enige gezonde mogelijkheid die voor ons openstaat.”

(uit: Biodanza, door Rolando Toro; uitgeverij de Zaak, 2009)